We brengen hulde aan Dani Molina

Dani Molina houdt van trainen. Hij houdt van de dagelijkse discipline, volgt graag de instructies van zijn coach tot op de letter, geniet ervan ’s middags zijn kinderen op te halen en te rusten om daarna opnieuw te beginnen. Hoewel de eerbetuigingen hem sinds die grote dag begin september niet altijd laten genieten van zijn routine, geven ze hem geen vreemd gevoel. Hij is verlegen, maar hij voelt zich goed in zijn vel als degene die tegenover het publiek staat dat zijn triomf viert; hij weet dat hij die eer verdient omdat hij weet dat hij het goud verdient dat hij die geweldige dag begin september won in de PTS3-triatlon op de Paralympische Spelen in Parijs.

Na twintig jaar kon Dani terugkeren naar de Spelen. Na zijn deelname als zwemmer in Athene 2004, ontdekte hij dat triatlon de sport van zijn leven was. Hij deed nog niet zo lang aan triatlon toen iemand tijdens een wedstrijd tegen hem zei: “Je gaat het hier ver schoppen” en Daniel geloofde hem.
Hij begon te trainen en zijn leven aan deze sport te wijden. Hij ontmoette zijn coach, die zo in hem geloofde dat hij hem acht jaar lang alles gaf zonder er iets voor terug te vragen.
Het was niet makkelijk, het was nooit makkelijk. Het geld kwam niet, in een sport als Paralympische triatlon was het heel moeilijk om sponsors te vinden en er waren een paar heel moeilijke seizoenen.

Maar Orbea was er altijd. Ze waren er van bij het begin, toen ik net begonnen was:
“Het is geen sponsoring, ik ben al 12 jaar bij ze, ze zijn familie, zelfs als kind had ik een Orbea! Ze hebben altijd in me geloofd, blindelings. Als ik iets nodig had, hielpen ze me. Als er iets brak, had ik de volgende dag een reserveonderdeel. Ik overweeg het niet eens om met een ander merk te rijden”.

Deze week onderbrak Dani zijn gekoesterde routine om naar Mallabia te reizen omdat zijn familie hem hulde bracht. Hij haalde zijn kinderen op van school, pakte zijn medaille en kroop achter het stuur, op weg naar het huis van Orbea om zijn Olympisch goud met ons te delen.

En wat blijft er over na de gouden medaille? Hoe diep is de leegte? Na de gouden medaille heb je nog een leven, er zijn nog meer gouden medailles want Dani denkt aan niets anders.
Na het winnen van het Olympische goud sliep Dani beter dan ooit. De volgende dag ging Dani opnieuw trainen, en hij won het Europese kampioenschap, en hij bleef trainen, en hij werd tweede – tweede! – op het wereldkampioenschap. Hij had nog maar twee wedstrijden in zijn leven verloren, dus je hoeft je niet af te vragen wat zijn volgende doel is: het WK.
En als hij het WK wint? Na het WK zal hij verdergaan met trainen en als hij kan, gaat hij een wedstrijd doen in Los Angeles.

“Er komt een dag dat ik zal moeten stoppen met triatlon, maar op die dag is er het fietsen, wat mijn favoriete onderdeel is. Ik ben gelukkig op de fiets omdat het ook het meest sociale onderdeel is. Ik zal nooit stoppen met fietsen.” Als het zover is, zal Orbea er ook zijn.

Dani is blij met wat hij doet: “Het belangrijkste is om te geloven dat wat je doet een doel heeft.”
Die persoon die hij jaren geleden in een wedstrijd ontmoette, geloofde dat hij het ver zou schoppen. Dani geloofde hem en bleef in zichzelf geloven en dus geloofden wij allemaal in hem.
En wat als dat uiteindelijk alles is? Niets meer en niets minder dan geloven, altijd, altijd geloven.