7 mei, 2024
De verovering van het ultieme mountainbike-avontuur in Wales
Molly Weaver en ‘The Triple Crown’
Als je aan epische avontuurlijke tochten denkt, associeer je dat niet meteen met Wales in het Verenigd Koninkrijk. Een paar maanden geleden plande Orbea-atlete Molly Weaver om midden in de winter drie grote routes door Wales te rijden, die ze bij hun start en finish-punten aan elkaar koppelde tot één megaroute om haar grenzen te verleggen.
De route ging van het oosten naar het westen van Wales over de Trans Cambrian Way, naar het noorden door het Snowdonia National Park over de paden van Traws Eryri en eindigde aan de kust van Wales via de Sarn Helen route. Ruwweg 700 kilometer, 11.000 klimmeters en naar schatting 50 uur in het zadel.
“Er zijn van die uitdagingen die je vanuit je luie stoel bedenkt en vervolgens niet meer los kunt laten; een jeuk die je moet krabben. Het idee om de drie grootste routes in Wales (achter elkaar) aan te pakken was precies dat, met de extra twist om ze midden in de winter te doen. Een moment van waanzin misschien, of gewoon het verlangen naar avontuur op twee wielen in een uitdagend seizoen.”
– zegt Molly
Dag 1
De Trans Cambrian Way
Molly vertrok om 5 uur ’s ochtends vanuit een ijskoud station met haar vader die haar aanmoedigde.
“Het gevarieerde landschap, het veranderende oppervlak onder mijn wiel, deze ritten zitten vol contrasten. Het smalle pad dat de aandacht wegtrekt van het weidse uitzicht, de fijne balans tussen de volgende minuut rijden en het volgende uur of de volgende dag, eenzaamheid en ondersteuning die naast elkaar staan. Op sommige momenten voelde het alsof ik over het terrein zweefde en op andere momenten alsof ik erdoor werd meegesleurd.”
– zegt Molly
Dag 2
Snowdonia National Park en Trans Eryr
Je kon de schaal en schoonheid van het landschap voelen. Bergen in silhouetten tegen de skyline, niets dan natuurgeluiden en meren om Molly heen. Avontuur op de fiets zit vol verrassingen en momenten van schoonheid zoals deze worden nog mooier door de moeite die het kost om er te komen.
“Ik was al enthousiast over het rijden van deze route sinds hij voor het eerst werd gelanceerd in de zomer, de roep van de bergen werd steeds sterker toen ik hoorde over de ritten van andere mensen door het Snowdonia National Park.”
– zegt Molly.
Dag 3
Sarn Helen
“Terwijl ik de helling op wandelde, maakte de kracht van de omgeving mijn relatieve kwetsbaarheid duidelijker. Rijden werd onmogelijk, de helling te steil, de wind te sterk, het pad moeilijk te volgen. Toen ik de top van de eerste grote klim van de dag bereikte, verslechterden de omstandigheden. Het diepe moeras maakte lopen een uitdaging, slecht zicht leidde tot verkeerde afslagen en toen gras overging in gravel, zette ik mijn fiets weer rechtop. Ik moest zo snel mogelijk naar een warme en droge plek zien te komen. Een blik op de kaart, een klein dorpje slechts een paar kilometer verderop, dit was de enige finish die er voorlopig toe deed.”
– zegt Molly
“Ik zat in de pub, rillend voor het haardvuur en ik wist dat het voorbij was. Ik wist het zodra ik van de fiets stapte en de warme kamer binnenliep, maar ik had wat tijd nodig om de beslissing te verwerken voordat ik de poging echt beëindigde. De omstandigheden maakten het te gevaarlijk om door te gaan en weten wanneer je moet stoppen met fietsen is net zo belangrijk als weten wanneer je moet beginnen.”
– zegt Molly
Oiz
De fiets heeft tot nu toe elk obstakel fantastisch genomen, maar het was in de laatste paar uur van deze rit dat ik dat echt kon waarderen! Terwijl de route ingewikkelder werd, ik de weg voor me niet meer goed kon zien en uitputting mijn reflexen vertraagde, maakte de capaciteit van de Oiz dat goed.