Maté. De afdruk die we achterlaten

Wie de carrière van Luis Ángel Maté heeft gevolgd, weet hoe diep zijn band met de natuur is. Tijdens zijn tijd als profrenner liet hij geen kans onbenut om het belang van milieubescherming te benadrukken. Hij gebruikte zijn zichtbaarheid in de wielerwereld om iedereen die wilde luisteren te vertellen over zijn liefde voor Moeder Aarde.
Vandaag fietst hij op een andere manier. Hij hoeft niet meer te trainen voor wedstrijden en kan eindelijk de avonturen beleven die al lang in zijn hoofd zaten. Het meest recente is een rondreis door Andalusië, van zijn thuis in Marbella naar El Rocío. Maté vertelt ons hierover om ons bewust te maken van het feit dat de aarde het enige is dat van ons overblijft, als we er zelf niet meer zijn.

De dag breekt aan op het kerkplein van Marbella, en in de stilte denk ik aan mijn vader. De reis die hier begint, is een eerbetoon aan de man die me heeft geleerd van de natuur te houden, net zoveel als van de fiets.

We trekken richting Estepona via de snelweg A7, waar de ooit drukke weg is omgevormd tot een plek om te wandelen en te fietsen. Een voorbeeld van hoe steden soms ruimte kunnen teruggeven aan de mensen.

Vanaf de kust van Cádiz, met Afrika aan de horizon, duiken we het diepe Andalusië in. In het natuurpark Los Alcornocales slingeren we over ongebaande paden door magisch ogende varens, steeneiken en wild. Elke pedaalslag fluistert ons het bijna vergeten verhaal van La Sauceda toe — een Andalusisch dorp dat in de burgeroorlog werd verwoest, maar blijft voortleven in de herinnering van degenen die moedig genoeg zijn om het te vertellen.

De constante, meedogenloze westenwind begeleidt ons de hele etappe tot aan La Barca de la Florida, waar we na een geweldige rit van 160 kilometer de eerste dag afsluiten. Het lichaam is moe, maar de geest is helder, want we staan voor het moment van de reis waar we het meest naar hebben uitgekeken: de oversteek van de Guadalquivir met de veerboot, op weg naar het Nationaal Park Doñana.

De grote rivier oversteken vervult ons met ontzag. Zodra we het ongerepte zand van Doñana betreden, beseffen we dat we iets unieks beleven. In stilte fietsen we door eindeloze duinen, vergezeld door het bulderen van de Atlantische Oceaan, trekvogels en de echo van onze eigen gevoelens. De geïmproviseerde lunch van conserven en brood in een vissershut smaakt als een hemels feestmaal.

Met aanhoudende tegenwind bereiken we Matalascañas, waar het nationaal park overgaat in de beschaving en waar je merkt hoezeer onze relatie met de natuur uit balans is geraakt. Van daaruit omzeilen we het hart van Doñana om het dorp El Rocío te bereiken. Het moerasland toont zich op zijn mooist, verwelkomt ons met vogelzwermen en wilde paarden, en herinnert ons eraan hoe levensbelangrijk het is om de natuur te beschermen.

Met paarden en koetsen over de zanderige straten van El Rocío rijden voelt als een reis terug in de tijd. Het maakt pijnlijk duidelijk dat moderniteit en autoverkeer dreigen de essentie van unieke plekken te vervagen. Daar, waar we Andalusische gastvrijheid ervaren en spontane gesprekken voeren, voelen we ons onderdeel van iets groters.

We fietsen via landwegen terug richting de Sierra de Cádiz, langs dennenbossen, moerassen en wijngaarden. We steken de Guadalquivir opnieuw over bij Coria del Río en rijden verder, vergezeld door ooievaars, vee en een weidse hemel. Elke stop, elk gesprek, elk pad toont hoe waardevol het is om de natuur met respect te benaderen.

We beëindigen onze reis in Marbella, na het doorkruisen van de Sierra de las Nieves en de Serranía de Ronda, daar waar de natuur nog puur en ongefilterd is. Vermoeid, ja, maar diep dankbaar.

Elke kilometer, elk pad vierde het leven, vriendschap en de liefde voor de natuur. Want sommige reizen eindigen niet wanneer je thuiskomt. Ze blijven voor altijd in ons hart kloppen.