The Traka, teamgeest en de Orbea-familie

Afgelopen weekend kwam Girona al tot leven op de kasseien, lang voordat de zon opkwam boven de Catalaanse heuvels. Overal waren wielrenners te zien, en er hing een nerveus gemompel in de lucht – een bonte mix van talen, fietsen en mensen van over de hele wereld. Begin mei wordt The Traka, de grootste gravelwedstrijd van Europa, het middelpunt van de wereld.

Tussen de duizenden mensen aan de startlijn viel één bijzondere groep op: de Orbea-ploeg; geen traditioneel raceteam, maar een prachtig diverse groep van Orbea-medewerkers, ambassadeurs, elite-atleten en een volledig supportteam, inclusief technici en communicatieteam. Voor hen was het niet alleen een raceweekend, maar ook een familiebijeenkomst.

The Traka is niet zomaar een race; het is een persoonlijke uitdaging. Of je nu met podiumambities de 560 km ultratrail aangaat of voor het eerst start en de 100 km rijdt – The Traka vraagt alles: modderbestendigheid, zweet en mentale kracht. Ongeacht je conditie is er in Girona vooral één ding belangrijk: doorzettingsvermogen.

Voor het Orbea-team was dit weekend een hoogtepunt op de kalender.
“Sommigen van ons hadden zoiets nog nooit gedaan. We hebben de Terra ontworpen, ontelbare uren in deze fantastische combinatie van buizen en componenten gestoken; maar ermee racen hier, aangemoedigd worden door de rest van de Orbea-ploeg bij de bevoorradingsposten, brengt de Terra op een heel bijzondere manier tot leven.”

Zelfs voor ervaren merkambassadeurs, van wie sommigen ex-professionals zijn, was de ervaring uniek: “Je rijdt naast iemand die net zijn eerste gravelbike heeft gekocht, en iemand anders die grote rondes heeft gewonnen, maar daarbuiten hebben we allemaal te maken met dezelfde wind, dezelfde stenen.”
In het Orbea-kamp at het team samen, werden de laatste aanpassingen aan de fietsen gedaan en werden er tips uitgewisseld. Bij elk checkpoint was er ondersteuning. Het technische team werkte de hele nacht door. Het contentteam legde zowel het lijden als de vreugde vast. Naarmate de kilometers en de dagen verstreken, vervaagden de grenzen tussen medewerker, ambassadeur en atleet steeds meer.

Morgan Aguirre stond gefocust en met sterke benen aan de start. Een opkomend talent in de gravelwereld en lid van het Orbea-team. Ze was niet alleen daar om plezier te hebben, ze wilde winnen. Gedurende vele kilometers bepaalde Morgan het tempo in de kopgroep, waarbij ze het stof en de beklimmingen met vaardigheid en precisie overwon. Maar een lekke band die niet te dichten was, dwong haar om van wiel te wisselen en vele kilometers alleen te rijden. Hoewel ze uiteindelijk niet won, bewees ze dat ze tot de elite behoort en inspireerde ze het hele Orbea-team.

Voor Enol Costales (Road Sponsoring bij Orbea) ging het bij de 360 km niet alleen om snelheid, maar ook om het vereffenen van een openstaande rekening. Vorig jaar, slechts 40 kilometer voor de finish, brak zijn derailleur en moest hij opgeven. “Het was gewoon pech, maar dat moment heeft me het hele jaar achtervolgd,” gaf hij toe. Dit keer kwam hij sterker terug – en met een teamgenoot. Enol en Eloy Barja (Road and Gravel Community Manager) bereikten hun doel: finishen voor zonsondergang. Toen ze op die zonnige middag in Girona aankwamen, zonder technische problemen of spijt, was dat een perfecte afsluiting.

In gravelwedstrijden komen DNF’s vaak voor. Elk plan, elke strategie kan op elk moment in duigen vallen. In de editie van 2025 waren er lekke banden, valpartijen, zware allergieën en zelfs tijdelijke blindheid. Het perfecte plan van Speed Company Racing viel in duigen toen Lukas Baum zich moest terugtrekken vanwege een allergie die hem bijna onmogelijk maakte om te ademen. Saleta Castro hield het vol tot halverwege de 360 km, voordat ze moest opgeven, en Joseba Arizaga (Road Product Manager) reed 60 km met slechts één oog, verblind door modder, totdat duidelijk werd dat doorgaan geen optie meer was.
Het perfecte plan van Speed Company Racing viel in duigen toen Lukas Baum zich moest terugtrekken vanwege een allergie die het ademen bijna onmogelijk maakte. Saleta Castro hield het vol tot halverwege de 360 km voordat ze ook moest opgeven, en Joseba Arizaga (Road Product Manager) reed 60 km met slechts één oog, het andere verblind door modder, totdat duidelijk werd dat doorgaan geen optie meer was.

Mikel Díaz, Ashleigh Jones, Georg Egger – het weekend zat vol verhalen die het verdienen om verteld te worden. Veel van die verhalen zouden waarschijnlijk anders zijn geëindigd zonder de Orbea-hoofdmonteur. Parris en zijn broer Guille luisterden aandachtig en begrepen wat elke rijder nodig had om elke Terra klaar te maken voor het onvoorspelbare.

Of het doel nu het podium was, oude wonden helen of gewoon overleven – er was één verbindend element voor het Orbea-team op de onvergeeflijke gravel van Girona: de Orbea Terra. Elke rijder had zijn of haar fiets anders afgesteld: van aandrijvingen die gericht waren op eenvoud en duurzaamheid tot lichtere systemen voor maximale efficiëntie. Banden, versnellingen, zelfs de ergonomie van het stuur varieerden. De Terra is niet alleen een hulpmiddel; het is een trouwe metgezel op het meedogenloze gravel van Girona. Het is ongelooflijk hoe één fiets zoveel kan betekenen voor zoveel verschillende mensen. Maar dat is precies wat de Terra is: flexibel en responsief.

Toen de zon zondagavond onderging boven Girona en er nog steeds finishers na uitputtende uren op het gravel over de finish rolden, kwam het Orbea-team samen, stoffig, uitgeput en dolgelukkig.
The Traka had gedaan waar het het beste in is: hen tot het uiterste drijven, om zo iets groots te laten ontstaan.