In Euskadi zit wielrennen in het bloed

Lawrence komt uit een omgeving waar wielrennen diep geworteld is. De geschiedenis van de generaties vóór hem werd geschreven door zon en storm, handen gehard door kasseien, benen al trappend nog voordat ze konden lopen.
Elke lente vraagt Lawrence Naesen zich af of er ergens een plek bestaat waar wielrennen zo wordt beleefd en geademd als in België, een plek waar de grond onder het passerende peloton lijkt te trillen zoals thuis.

Die plek bestaat. En hij ontdekte die tijdens een bezoek aan Orbea. Een merk waarvan de kern nauw verweven is met zijn oorsprong, met de bergen en dalen. Dat zich met dezelfde toewijding en hetzelfde respect aan de fiets wijdt als hij sinds zijn jeugd kent. Er was iets vertrouwds in de werkplaatsen en op de wegen, een echo van het ritme dat zijn vroege jaren heeft gevormd. Euskadi heeft wielrennen stevig in het hart gesloten.

Hij heeft ervaren hoe rauw dit land is; hij heeft de elementen getrotseerd die ons vormen – net als in Vlaanderen; hij heeft mensen van alle leeftijden gezien die elk weekend op hun fiets zitten, net als thuis. Hij heeft de adrenalinekick gevoeld op steile afdalingen, op steile betonnen hellingen en op eindeloze beklimmingen. Hij heeft gereden over compact gravel, over ruw en technisch veeleisend terrein, door modder, regen en fel zonlicht.

Hij begreep dat elke Orbea-fiets al dat alles in zich draagt. Dat elke fiets die onze thuisbasis verlaat in het Baskenland is getest, omdat daar alles samenkomt.

Na een week op de wegen van het Baskenland bleef er nog één laatste etappe over – het echte hoogtepunt van Naesens bezoek. Al meer dan een eeuw trekt de Itzulia, de Ronde van het Baskenland, elke lente massa’s fans naar de wegen om de koers van dichtbij te beleven.

Lawrence Naesen mag nog onafgemaakte zaken hebben uit zijn profcarrière. Deelname aan de “zwaarste eendaagse rittenkoers ter wereld” hoort daar niet bij. Hij zegt dat hij nooit geselecteerd werd en, gezien hoe zwaar het parcours is – zeker voor een klassiek renner zoals hij – heeft hij er ook nooit op aangedrongen. Des te meer genoot hij ervan om de Itzulia nu vanuit de ploegauto van Lotto–Intermarché mee te maken.

Al in de eerste etappe, toen hij Reuben Thompson volgde in de tijdrit, voelde Law dat dit publiek iets bijzonders is.

Maar in de vijfde etappe bereikt alles zijn hoogtepunt: “Het is zoals bij de Vlaamse koersen – ze kennen alle namen, ze kennen iedereen in het peloton.” De mensen staan langs de hele route – over acht extreem zware beklimmingen en 4.000 hoogtemeters verspreid over 176 kilometer, met start en finish in Eibar.

En toch geeft het publiek iedereen in het peloton het gevoel gewichtloos te zijn. Als vogels in vlucht, gedragen door de energie van de mensen. Baptiste Veistroffer komt euforisch over de finish, verbaasd over hoeveel kracht een menigte kan geven wanneer je strijdt voor de overwinning.

Lawrence Naesen keert nu terug naar huis. Na deze twee weken heeft hij begrepen dat niet alleen Belgen wielrennen met deze euforie en deze brandende passie beleven. Op een bepaalde manier is dit land als een lang verloren zus – een tweeling, elders geboren, maar bezield door dezelfde traditie.