Mayo, Zubeldia en de Orbea Orca zijn terug op de Mont Ventoux

In juni 2004 beklom Iban Mayo de imposante Mont Ventoux. Rauw en onherbergzaam, als de wind die over zijn kale hellingen jaagt. De jonge Iban bereikte de top alsof de berg op hem had gewacht.

Destijds, in het Critérium du Dauphiné Libéré, leverde Mayo een van de meest briljante prestaties uit zijn carrière. Hij won de individuele tijdrit op de Ventoux voor Lance Armstrong en andere favorieten, in een recordtijd van 55′ 51″, die tot op de dag van vandaag standhoudt. Niemand was sindsdien sneller.

Maar ook voor Haimar is de Mont Ventoux iets bijzonders. Deze legendarische klim speelde een grote rol in zijn carrière. In het Critérium du Dauphiné Libéré van 2000, toen hij nog een jonge, onervaren renner was, pakte hij na een sterke rit naar de top de leiderstrui. Uiteindelijk werd hij tweede in het algemeen klassement, tussen grootheden als Hamilton en Armstrong. Jaren later zou Haimar toegeven: “Van alle beklimmingen in de Tour is de Ventoux mijn favoriet.”

Meer dan twintig jaar na deze indrukwekkende momenten uit de wielergeschiedenis keren Iban Mayo en Haimar Zubeldia terug naar de berg die zo belangrijk was in hun leven.

Dit keer fietsen ze op hun huidige Orbea Orca, die nog weinig gemeen heeft met de fietsen waarop ze begin jaren 2000 voor het Team Euskaltel-Euskadi reden. Toen bevond het wielrennen zich nog midden in een technologische transitie, en aluminium frames waren standaard. De Orbea Columbus Starship had weliswaar al een carbon voorvork, maar de versnellingen waren nog mechanisch, de wielen lager van profiel en trainen deed men zonder vermogensmeters of GPS.

Het verschil tussen de fietsen van toen en de machines van nu is enorm. Ze versnellen onmiddellijk, absorberen trillingen en sturen veel preciezer. De Orca waarmee ze deze keer klimmen, laat zien hoe groot de vooruitgang is. Hij heeft schijfremmen, interne kabelgeleiding en is compatibel met elektronische groepsets. En hoewel de fietsen van het legendarische Euskaltel-team met hun mechanische groepsets, velgremmen en lage velgprofielen destijds competitief waren, zijn ze nu zwaar verouderd qua gewicht, stijfheid en efficiëntie.

“Het is verbazingwekkend hoe Orbea toen al alles uit de beschikbare materialen en technieken haalde om zo’n lichte fiets te bouwen.”

“21 jaar later zijn we terug op de Mont Ventoux, met een fiets die niets meer te maken heeft met die van toen, maar nog steeds tot de wereldtop behoort.”

Iban en Haimar praten over deze technologische sprong met een mix van fascinatie en nuchterheid. De huidige fiets is op alle vlakken beter: efficiënter, comfortabeler, sneller. Maar de klim wordt er niet makkelijker op. De kracht komt nog steeds uit de benen, niet uit het carbon.

Mayo en Zubeldia opnieuw de klim zien maken – zonder rugnummer, zonder volgwagen, maar op fietsen van hetzelfde merk als toen – laat zien hoe de sport en zijn technologie zich hebben ontwikkeld.

Hoe de pedalen draaien onder een ander lichaam. Hoe de fiets nu reageert met chirurgische precisie. En ook hoe het lichaam het lijden anders interpreteert: het is geen vijand meer, maar een vertrouwde oude taal.

De Mont Ventoux zelf is onveranderd gebleven: 21,3 kilometer van Bédoin naar de top. Met zijn lange rechte stukken, meedogenloze stijging en windgeplaagde top blijft het een van de zwaarste uitdagingen van het Europese wielrennen. En twintig jaar later blijft de herinnering aan deze uitzonderlijke verhalen levend.